Onzekerheid
Onzekerheid in eigen land
Onzekerheid in een vreemd land
Onzekerheid jaren lang

Ze zeggen na regen komt zonneschijn
Elf jaren voorbij
Maar waar blijft de zon
De zon die als maar niet lijkt op te komen

De zon die niet na regen komt
De dag die niet na nacht komt
Het licht dat niet na duisternis komt
De lente die niet na de winter komt

De hoop die ze je geven en je weer afnemen

Waar is mijn huis?
Is thuis Iran?
Is thuis Nederland?
Een huis
Is dat zoveel gevraagd?
Eén ding weet ik zeker
De wereld, dat is mijn huis

Steeds het heimwee dat terugkeert
Heimwee naar familie
Heimwee naar zekerheid
Heimwee naar jaren die niet terugkeren

Gemis
Zoveel dingen gemist
Zoveel dingen moeten uitstellen
Zoveel dromen die dromen blijven
Zoveel jaren voorbij
En steeds maar het ontbrekende stukje
Dat niet meer terugkomt

Zo snel moeten opgroeien
Zo snel onschuld kwijtraken
Zo snel de harde realiteit meemaken
Zo snel dat hoort niemand mee te maken

Angst
Bang voor wat komen gaat
Bang voor de maand december
Bang dat alles voor niets is geweest
Bang voor het Iraanse regime
Bang voor de Nederlandse regering
Kortom meer onzekerheid

Ik vraag je niet om medelijden
Ik vraag alleen om begrip
Ik vraag je help dit te voorkomen
Ik vraag je laat dit anderen niet overkomen